Τι είναι η κακοποίηση και ποιες είναι οι μορφές της

Εκτυπώσιμη μορφήSend by emailPDF version

21 Ιουλίου 2017

Η κακοποίηση σύμφωνα με το Gale Encyclopaedia of Medicine ορίζεται ως οποιαδήποτε ενέργεια που σκοπίμως βλάπτει ή τραυματίζει άλλο άτομο. Διαχωρίζεται σε σωματική και σε ψυχολογική.

Η κακοποίηση αποσκοπεί στην “επιβολή ελέγχου” ή την υποταγή. Είναι μια επιθετική συμπεριφορά που προκαλεί τραύμα, πόνο, φόβο, δυσφορία, ενοχή και έχει πολλές αρνητικές συνέπειες για το άτομο που την δέχεται.

Μορφές που μπορεί να πάρει η κακοποίηση:

Σωματική (χτυπήματα στο σώμα με ή χωρίς την χρήση αντικειμένων, κάψιμο με αντικείμενα π.χ. τσιγάρο).

Συναισθηματική. Περιλαμβάνει λεκτικές κυρίως συμπεριφορές που πλήττουν την ψυχοσύνθεση του ατόμου. Τέτοιου είδους συμπεριφορές θεωρούνται οι φωνές, οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί, η έλλειψη στοργής και αγάπης, η δημιουργία ενοχών, η ταπείνωση, οι απειλές εγκατάλειψης ή βίας.

Σεξουαλική. Αναφέρεται σε οποιαδήποτε συμπεριφορά που αποβλέπει στη σεξουαλική διέγερση του θύτη.

Εκμετάλλευση. Αναφέρεται στη χρησιμοποίηση του θύματος προς οικονομικό κυρίως όφελος του θύτη. Η αναγκαστική εργασία, η επαιτεία και η πορνεία είναι μορφές εκμετάλλευσης.

Τα αίτια του φαινομένου κακοποίησης, οφείλονται στο εκάστοτε κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο, στο οποίο εμφανίζεται. Σχετίζεται με το πόσο ανεκτική και επιτρεπτική είναι μια κοινωνία στην άσκηση βίας. Επίσης ένας βασικός παράγοντας που μπορεί να ωθήσει στην υιοθετήσει του ρόλου «θύματος»-«θύτη» από ένα ενήλικα είναι χαρακτηριστικά της οικογένειας και της προσωπικότητας των γονέων στην οποία μεγάλωσε. Φτωχή επικοινωνία μεταξύ των μελών της οικογένειας, δυσλειτουργικές σχέσεις, διαζύγια έντονης αντιδικίας, δύσκολες συνθήκες επιβίωσης είναι μερικοί από τους παράγοντες που σχετίζονται με την οικογένεια.

Όσον αφορά τους θύτες-θύματα, αυτοί στις περισσότερες περιπτώσεις είναι άτομα που και τα ίδια έχουν βιώματα κακοποίησης ή αποστέρησης κατά την παιδική τους ηλικία. Παρουσιάζουν ψυχιατρικά προβλήματα, παραβατικότητα και  διαταραχές προσωπικότητας. Ως γονείς έχουν δυσκολία να ταυτιστούν με το ρόλο τους, έχουν υπερβολικές προσδοκίες από το παιδί τους και προβάλουν σε αυτό δικά τους συναισθήματα και σκέψεις. Επίσης είναι ελάχιστα ανεκτικοί σε ερεθίσματα που προέρχονται από το παιδί (π.χ. δεν αντέχουν το κλάμα του μωρού).

Φωτεινός Κωνσταντίνος

Ψυχολόγος-Bachelor of Science (Honours) in Applied Psychology

Βιβλιογραφία:

Marshall, L.L. (1994). Physical and psychological abuse. In W.R. Cupach & B.H. Spitzberg(Eds.), The dark side of interpersonal relationships. Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates

Διάδωσέ το

Είσοδος

Ενημερωτικά δελτία

Εγγραφή/Διαγραφή

Τηλεοπτικό Σποτ